وقتی تو
مینه دسیات
یه عالمه
نرگس و شکوفه داری

بهار سی چنمه؟
تو خوت
هزار تا بهاری


وختی هزار بهار  ها مینه حونه مو
بهار سی چنمه؟

بهارتان سبز و دلتان خوش

هرچند ،چند سالیست که بهار پیراهن مشکی تن ما می کند بهار ۹۰ شاهد فوت پدر نازینینم مرحوم حاج عزیز چگینی  و زن عمویم مرحوم صنمبرچگینی بودم .بهار امسال  نیز شاهد دو حادثه غم انگیز بودم روز سوم عید پسر عموی عزیزمان مرحوم علی چگینی و روز چهارم عید نیز دوست بسیار عزیزم  مرحوم حاج علی اکبر مالمیر چگینی را از دست دادم .
بهار امسال میخواستم به لرستان عزیز مسافرت کنم و سری به برادران و خواهران عزیزم مخصوصا اهالی دنیای مجازی لرزبانم در لرستان بزنم همینکه شنیدم همایش بنه وار در رهدار منتفی شده  به دلم بد آمد با خانواده قرار گذاشته بودیم که امسال هر طور شده به سرزمین اجدایمان سری بزنیم اما متاسفانه نشد گویا لرستان هنوز ما را نطلبیده است.
مرگ برادر بزرگتر همه ماست که  با او قهریم اما یک روز به او سلام میگوییم و به احترامش سر تعظیم فرود می آوریم و اورا برادرانه در آغوش می کشیم  

سینه های سرد پدرانمان
دفترچه های خاطرات خاک گرفته اند

قبرستانهای قدیمی
صندوق زارِ رازهای سر به مُهرند
و گورهای بی نام و نشان
کتابهای منتشر نشده ی تاریخ اند

جاده های مالرو
مارهای بی خط و خال سنگلاخهای سالخورده اند

باد
خاک را روی دفینه ها می ریزد

پدر!!
خاکهای خواب آلوده را کنار بزن
پلکهای  خاک آلوده  را باز کن


من کجای تاریخم؟

شنبه بعدازظهر محمدجعفر محمد زاده - معاون مطبوعاتی و اطلاع رسانی وزیر ارشاد- را  برای چندمین بار در مراسم افتتاح سرای روزنامه نگاران قزوین ملاقات کردم .از اینکه می بینم یک "پیای لر " در جایگاه رفیع هنر و اندیشه و روزنامه نگاری این مرز و بوم ایستاده است وخوش میدرخشد برای بنده مایه مباحات و سربلندیست .
کاری به خط و خطوط سیاسی لرهایی که در ادوار مختلف در دولتهای مختلف مسولیت داشته و دارند   ندارم که کی چپ و اصلاح طلب بوده و کی راست و اصولگرا .همین که یک لر را در جایگاه رفیعی می بینم به خودم میبالم . همین که لرست برای من کافیست که اورا عزیز بدارم و برایش حرمت و کرامت خاصی قائل شوم .
در بین اینهمه وزیر و وکیل و مسوول لر انصافا آقای محمد زاده عزیز چیز دیگریست .خداوکیلی وقتی داشت در بین اهالی مطبوعات استان قزوین  درباره اصالت فرهنگ صحبت می کرد به خود میبالیدم ولذت می بردم . مردانی از این دست مایه مباحات قوم لرند و باید آنها را مکرم وگرامی داشت و برای توفیقشان دعا کرد.مردانی که بروزشان حکایت از منبع غنی نیروی انسانی قومی دارد که در مسولیت و تعهد و تخصص نه تنها چیزی کم از دیگران ندارند بلکه در برخی موارد  سر آمدترنیز هستند  . محمدزاده مشک خوش بویی از خروارها اندیشه قوم لر است
هرکجا هست خدایا بسلامت دارش

همیشه در همه مسابقات طرفدار پرسپولیس بوده ام .اما فردا روز دیگریست فردا برادرانم به مصاف دوستانم میروند شاید بتوان گفت بازی فردا برای من تکرار تراژدی رستم و اسفندیار باشدفردا برای تشویق گهر به استادیوم میروم  این هم خونی چه کارها که نمی کند. وعده همه ما بعدازظهر جمعه 15 دی ماه 91 در ورزشگاه آزادی تهران

http://www3.ghazvin.irna.ir/fa/Photo/80431891/%D8%B9%DA%A9%D8%B3/%D9%85%D8%B1%D8%A7%D8%B3%D9%85_%D9%86%D9%85%D8%A7%D8%AF%DB%8C%D9%86_%D8%AE%D8%A7%DA%A9%D8%B3%D9%BE%D8%A7%D8%B1%DB%8C_%D8%B4%D9%87%D8%AF%D8%A7%DB%8C_%DA%A9%D8%B1%D8%A8%D9%84%D8%A7__%D8%B9%DA%A9%D8%A7%D8%B3__%D8%B3%DB%8C%D8%AF%D8%AD%D8%B3%DB%8C%D9%86_%D9%85%DB%8C%D8%B1%DA%A9%D9%85%D8%A7%D9%84%DB%8C

هرچه خاک پدر بزرگم مرحوم"عبدالرضا چگینی" است عمر برادر بزرگوارم " عبدالرضا قاسمی" باشد که در این روزگار غریب و غربت دلگیر همیشه بوی عشق وبرادری را میتوان از نگاه و سلام و مهربانی قلمش دریافت .

چند روز پیش دوست عزیزم جناب آقای احسان عالیخانی چگنی در خصوص معرفی وبلاگ عبدالرضای عزیز مطلبی نوشته بود و نظر چند نفر از دوستان وبلاگ نویس را درباره ایشان به رشته تحریر در آورده بود که کاری بس ستودنی بود و بنده  سعادت  مشارکت در این مهم  را متاسفانه نداشتم . و حالا زهی سعادت:
"عبدالرضا" همزاد دیرین من است، براری از جنس برنو وحماسه و ایل و ایلی از تبار روشن چشمه های خودروی دامنه های زاگرس .
گویا هزاران سال  مهر و دوستی مان را همچون شبانان  ایل "شیرواره " کرده ایم.
شاید دیرسالی شانه به شانه هم با سایر سربازان هخامنشی در کنار" آریو برزن" مقابل سپاهیان اسکندر جنگیده ایم .
شاید با سپاهیان داریوش در حاشیه دریای مدیترانه به مصاف لشکریان یونانی رفته ایم.
شاید داغ بزرگ ومشترکی را روزی بر مزار پدرمان" کوروش کبیر "مویه کرده ایم .
 شاید روزی و روزگاری با هم از پل اشکسه به داخل کشکان شیرجه رفته ایم
حتما سالهای سال زیر یک شب چادر درقصه مادر بزرگمان حماسه و کوه و اسب را مرور کرده ایم و ...
هرچه هست عبدالرضا ومن برادران اساطیری هم هستیم هرچه بوده قطعا مهر بوده و مهربانی و هرچه باشد همین خواهد بود چرا که "برار" سالهای دیری و دوری من است و برادرانه دوستش دارم و ... 
 همین است که پسر نازنینش "امیررضا" را " برار زا " لینک داده ام . همین است که عبدالرضا مادرم را "دایه" خود می داند و من اورا "برار" ابدی خودم و...

تیم فوتبال "گهر" کاریزمای قوم لر است .چیزی فراتر از یک تیم فوتبال .درست است که خواستگاه "گهر" خاک پاک "دورود" است ،که هزاران درود بر آن ،اما از آنجاییکه "گهر" به نماد و سمبل  یک قوم بزرگ تبدیل شده است، نه تنها لرهای ساکن  استان لرستان اعم از خرم آبادی و بروجردی و کوهدشتی و درودی و ... آنرا از آن خود میدانند بلکه لرهای خارج از استان مانندلرهای مقیم مرکز و البرزو بختیاری و خوزستانی و همدانی و اراکی و قزوینی و شیرازی وایلامی و... هم آنرا دوست دارند بدان عشق می ورزند.
چیزی شبیه تیم تراکتور سازی تبریز که امروزه نماد کل آذربایجان است .تیمی که بیش از آنکه تبریزی باشد آذریست، تیمی که حتی آذریها آنرا به لهجه آذری"تراختور" می نمامندو از این نام گذاری نه تنها ناخرسند نیستند بلکه بدان افتخار کرده و آنرا نماد آذربایجان می دانند.

"گهر" چه "گهر زاگرس "باشد چه" گهر لرستان" و چه "گهر دورود" برای ما هیچ فرقی ندارد. همینکه  "گهر" هست و عشقش در سینه لر شور ایجاد می کند و قلب ما به عشق او می تپد کافیست .همینکه عامل وحدت لرها شده است کافیست. به قول سهراب :"هرکجا هستم باشم آسمان مال من" 

 "گهر" در حال حاضر بیش از همه چیز به حمایت نیاز دارد. آن هم نه حمایت یک شهر و دیار و استان بلکه به حمایت کل لر نیازمند است.وقتی که هنگام بازی "گهر "با دیگر تیمها همه لرها از اقصی نقاط کشور  در سالنها و استادیومهای شمال و جنوب و مرکز کشور حضور پیدا می کنند کافی نیست ؟ "گهر" گوهر گرانبهای قوم لر است ."گهر" فرصت تاریخی لر برای ابراز وجود است بیاییم قدر این دردانه و گوهر ارزشمند رابیشتر از پیش بدانیم .

گویا ما را از روز ازل خانه بدوش خلق کرده اندچهار قرن است که نه از خرابه های عشیره ای اجدادمان در لرستان خبری داریم و نه جایی در سرزمین قزوین . چهار قرن است که از بی وطنی رنج می بریم و خانه بدوشی را تجربه می کنیم ...

 یکی از مشکلات و معضلات اساسی لرها و لکهای منطقه قزوین گسست جغرافیایی به وجود آمده در بین مردم ناشی از تقسیمات کشوریست.این منطقه که درگذشته یک جغرافیای مشترک  به نام قزوین داشته امروزه براساس تقسیمات کشوری بین چهار استان قزوین ،البرز ،گیلان و زنجان تقسیم شده و مرزهای قراردادی تقسیمات سیاسی مردم این سرزمین را از هم جدا کرده است.همین امر باعث پراکندگی و عدم امکان هم افزایی نیروی انسانی درخور توجه  و عدم اجماعی همگرا در مناسبات سیاسی این مناطق مانند انتخابات محلی و منطقه ای متنند مجلس و شوراها شده است .به نحوی که مردم این منطقه باجمعیتی قریب به ۸۰هزار نفر امکان تحقق حقوق شهروندی خود را در قالب یک اقلیم و سرزمین مشترک ندارندوهمیشه در همه مناطق فوق اقلیت محسوب می شوند .لرها و لکهای استان گیلان  به علت اینکه از حدنصاب شهرستان شدن برخوردار نیستند نمی توانند حداقل حقوق شهروندی خود را محقق کنند ومطالبات آنها در بین جمعیت چشمگیر گیلکها گم می شود همچنانکه لرها و لکهای قزوین علی رغم داشتن جمعیتی قابل توجه به لحاظ پراکندگی روستاها و نداشتن مکان شهری مناسب ،سرزمینی را برای استقرار شهرستانی به مرکزیت لرها و لکها داشته باشند.اگر این مردم امکان داشتن یک سرزمین واحد و مشترک در یک استان (ترجیحا قزوین) را داشتندقطعا می توانستند از ظرفیت نیروی انسانی خود استفاده بهینه تری بنمایند.
تنها مرکز شهری که ظرفیت این مهم را دارد شهر لوشان از توابع شهرستان رودبار استان گیلان است ،که در مرز بین دو استان قزوین وگیلان قرار دارد. این شهر لر و لک نشین از دیر باز جزیی از بخش طارم سفلی قزوین بوده است که متاسفانه به دلایلی کاملا سیاسی به مرور زمان و در پروسه ای پنچاه ساله از قزوین جدا و به گیلان الحاق شده است .شایان ذکر است که در سه دوره گذشته انتخابات شوراها قریب به ۱۰۰ درصد از منتخبین مردم این شهر یاچگینی بوده اند یا غیاثوند که این خود دلیلی بر  این ادعاست. همچنین اسناد ملکی قدیم این شهر هنوز مهر ثبت اسناد قزوین را برخود دارد.

نگفته نماند که مقاومت و پیگیری مجدانه نمایندگان و مسولین استان گیلان برای الحاق لوشان به گیلان آنهم به خاطر اینکه لوشان تنها منطقه خشک گیلان بوده و چندین کارخانه مانند سیمان و نیروگاه برق در آن مستقر است و صد البته عدم دلسوزی وسیاست شاه سلطان حسینی مسولین قزوینی در برابر پروژه انتزاع لوشان  از بدنه استان قزوین باعث شده است لوشان بخشی از گیلان باقی مانده و پروژه الحاق مجدد لوشان به استان قزوین علی رغم پیگیری های مردمی مردم لوشان و طارم همچنان مسکوت باقی بماند .
اگر لوشان ازگیلان منتزع و به استان قزوین ملحق شود و بخش طارم سفلی نیز به دو بخش یکی به مرکزیت سیردان و دیگری به مرکزیت لوشان تشکیل شود. قطعا این آرزوی دیرین مردم طارم و لوشان محقق خواهد شد آرزویی که به یکی از رویاهای دست نیافتنی مردم این دیار تبدیل شده است .شایان ذکر است این گسست و افتراق سیاسی علی رقم کلیه مشکلاتی که به وجود آورده است تا کنون نتوانسته خللی در پیوندهای اجتماعی و فرهنگی این قوم ایجاد نماید . البته با روند رو به رشد بیماری انزوای فرهنگهای بومی که در سراسر کشور شیوع پیدا کرده است به نظر می رسد این روند در مناطقی که رسانه و مرکزی برای دفاع از فرهنگ خود در مقابل این تهاجم همه جانبه ندارند سریعتر خواهد بود.

لرها و لکهای قزوین پس از گذشت قرنها هنوز زبان و فرهنگ خود را دست نخورده حفظ کرده اند که متاسفانه درب این قلعه حصین امروزه گشوده شده وفرهنگهای قالب موجودیت و حیات آنرا به مخاطره انداخته اند و اگر دلسوزان فرهنگ اصیل ایرانی تدبیری برای حفظ این میراث گران بها نیندیشند در آینده ای نه چندان دور نشانی از فرهنگ اصیل ایرانی که زبان لری و لکی بخشی از آن است باقی نخواهد ماند.

سی و یکمین سالگرد شهید قدرت اله چگینی عصر روز ۱۲ شهریور در سالن اجتماعات اداره کل ارشاد اسلامی قزوین با حضور جمع کثیری از.شاگردان وهمرزمان این شهید بزرگوار بر گزار گردید.
در این مراسم که نماینده ولی فقیه و عضو خبرگان رهبری و امام جمعه قزوین آیت اله باریک بین و نمایندگان استان در مجلس شورای اسلامی و معاون سیاسی  و امنیتی و معاون عمرانی استانداری  حضور داشتند پس از سخنرانی تعدادی از شاگردان وی در قزوین و الیگودرز مرتضی نبوی عضو مجمع تشخیص مصلحت سخنرانی نمودند . شایان ذکر است که این شهید بزرگوار یکی کسانی بود که با برگزاری کلاسهای تفسیر قرآن و روشنگری در قبل و بعد از انقلاب نقش بسزایی در تربیت نیروهای انقلابی قزوین داشت کما اینکه اکثر مسولین فعلی قزوین خود را شاگرد شهید چگینی میدانند. وی رابطه نزدیکی با شهید رجایی داشت و پس از اینکه شهید رجایی به مقام نخست وزیری رسید از وی برای پذیرش پست وزارت آموزش و پرورش دعوت نمود که وی نپذیرفت و معلمی را ترجیح داد

شایان ذکر است که وی سی‌ام دی ۱۳۲۶، در شهر قزوین به دنیا آمد. پدرش غلامرضا و مادرش معصومه نام داشت. تا پایان دوره کارشناسی در رشته مترجمی زبان عربی درس خواند. معاون اداره آموزش و پرورش بود. سال ۱۳۵۰ ازدواج کرد و صاحب دو پسر شد. ودوازدهم شهریور ۱۳۶۰، در قزوین مورد سوءقصد گروه‌های ضدانقلاب قرار گرفت و بر اثر اصابت گلوله به شهادت رسید. مزار او در گلزار شهدای زادگاهش واقع است.

دیشب به اتفاق کوروش کرمی -مدیر بیمه آرمان قزوین-وبرادرشان محمدرضا که از همتباران خرم آبادی  ساکن قزوین هستند برای شرکت در ضیافت افطاری لرستانی های مقیم مرکز به سالن اجتماعات دانشکده خقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران رفتیم .قلب لرستان این بار در مغز کشور یعنی دانشگاه تهران میزد .وقتی وارد سالن شدیم جا برای سوزن انداختن نبود چهره خندان سعید معتمدی پذیرایمان بود امیر رضا قاسمی عزیز با دوربینش به استقبالمان آمد. محمودوند در حال سخنرانی بود . شور و شوق لری موج میزد تا بحال اینهمه نخبه لر را یکجا ندیده بودم با زحمت جایی برای نشستن پیدا کردیم دقیقا پشت سر عبدالرضا قاسمی و محمد رضا روزبهانی ،سخنرانان که هریک به پشت تریبون می رفتند انرژی مضاعفی به سالن میدادند پس از همه هوشنگ گیل آبادی به چایگاه رفت و به زبان شیرین لری از مدعوین و برگزار کنندگان این همایش تشکر کردو برنامه های بعدی نخبگان لر را برای رشد و بالندگی بیشتر لرها  اعلام کرد و به ضرورت ایجاد شبکه اجتماعی در بین لرها اشاره نمود . عبدالرضا قاسمی را که در آغوش کشیدم گویی صدها سال تنهایی و خستگی از تنم بیرون رفت. زیدی نژاد وروزبهانی و ...همه و همه بودند. از داشتن اینهمه برادر غیرتمند که چیزی جز اعتلای لر را در سر نداشتن به خودم میبالیدم و...

گزارش تصویری در سایت عبدالرضا قاسمی و فرزند برومندش امیر رضای عزیز:
http://abdy2007.blogfa.com/post-781.aspx

http://amirgh78.blogfa.com/

تیم فوتبال گهر پنجشنبه پیش به خاطر نداشتن استادیوم وامکانات ورزشی  در اقلیم دیگری مانند استادیوم انقلاب  کرج میزبان  ملوان انزلی بود.بازی در خانه استیجاری کرج  به هیچ وجه بازی در خانه پدری محسوب نمی شود و این مشکلیست که می بایستی هرچه زودتر توسط مسولین استان لرستان با احداث استادیوم در خور شان فوتبال لرستان مرتفع شود .  به اتفاق تعدادی از دوستان برای تشویق تیم گهر به ورزشگاه انقلاب کرج رفته بودیم انصافا میشد غربت و استیجاری بودن فضا را کاملا احساس کرد.
از همانجا با یکی از نمایندگان استان قزوین به صورت تلفنی در خصوص برگزاری بازیهای خانگی گهر در این فصل   در  قزوین صحبت کردم که  ایشان هم استقبال نمودند که قزوین میزبان بازیهای خانگی گهر لرستان باشد .
اگر مسولین تیم گهر نیز تمایل داشته باشند لرستان کوچک قزوین میتواند با رای زنی مسولین تیم و مسولین تربیت بدنی قزوین ونمایندگان استان میزبان خوبی برای این تیم باشد چرا که هواداران لرستان کوچک قزوین کمتر از تراکتورسازی و ملوان نیستند و شور لری آنها اطمینان خاطر خاصی به همزبانان گهری خود خواهد داد.
شایان ذکر است که استادیوم ۱۵هزار نفری قزوین هفته گذشته با حجضور وزیر ورزش و جوانان افتتاح شده است

فریدون کاکاوند

بهرام کاکاوند

اکبر کاکاوند
                         
 بیژن کاکاوند

کیانوش کاکاوند

معرفت الله کاکاوند